6 Oscar Awardsஐ தனதாக்கிக்கொண்ட சினிமா எனும் ஈர்ப்பினால் பார்க்கமுனைந்த படம். இயக்கியிருப்பது Kathryn Bigelow எனும் பெண் இயக்குனர். ஈராக்கில் பணிபரியும் U.S Army Explosive Ordance Disposal (EOD) Unitஐ மையப்படுத்திய கதை, களம் ஈராக் War. மூன்று கதாபாத்திரங்களே கதையை பெரும்பாலும் நகர்த்துகின்றது. Sergeant William Jamesஆக Jeremy Rennerஉம், Sergent J.T.Sanbornஆக Anthony Mackieஉம், Owen Eldridgeஆக Brain Gereghtyஉம் நடித்திருக்கின்றார்கள். சினிமா என்பதை நம்ப மறுத்து ஈராக்கின் வீதிகளில் ரசிகனையும் படபடப்புடன் நிறுத்திவைக்கின்றது ஒளிப்பதிவும் இசையும். எங்கேயும் அத்துமீறா பின்னனி இசை பல இடங்களில் மெளனமாகி உண்மைத்தன்மையுடனான சத்தங்களை மட்டுமே பதிவாக்கி களத்தை முன்நிறுத்துகின்றது. காட்சியின் ஒவ்வொரு நகர்வும் மிரட்டல்.
முதன் முதல் குண்டை செயலிழக்கும் முயற்சி தோல்வியாவதிலிருந்து அடுத்துவருகின்ற ஒவ்வொரு குண்டு செயலிழக்கும் காட்ச்சிகளின் போதும் இதயத்துடிப்பு எகிறுவதை கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை. அந்த பாலைவன Sniper gun தாக்குதலுக்கான காத்திருப்பின் போது Jeremyயும் Eldrichயும் சோர்ந்துபோகும் சந்தர்ப்பங்களில் ஏதேனும் விபரீதம் நடந்துவிடுமோ என ஒவ்வொரு நொடியும் பயங்கொள்ளச்செய்கிறது. வெடிமருந்துகள் நிறைந்துகிடக்கும் ஒரு Warehouseஇல் கிடக்கும் வெடிபொருள் வைத்து தைக்கப்பட்ட சிறுவனின் உடல் இராணுவ முகாமிற்கருகில் DVDவிற்கும் சிறுவனுடையது என நினைத்து Eldridgeஅழுகின்ற காட்சியிலும் அதைத்தொடர்ந்துவருகின்ற எதிர்பாராத குண்டுவெடிப்பும் நெஞ்சை நெகிழ வைத்துப்போகின்றது. தன்னைகாப்பாற்றச்சொல்லி ஒரு தற்கொலைக்குண்டுதாறி கெஞ்சுவதும் அதுமுடியால் போக அவன் வெடித்துசிதறியபின்னர் அதிர்வில் தாக்கப்பட்டு கீழவிழுந்த Eldrichவிழித்துப்பார்க்கையில் இது எதையுமே பெரிதாய் எடுத்துக்கொள்ளாத ஒரு சிறுவன் மொட்டைமாடியில் நின்று பட்டம் விடுகின்ற பதிவொன்றே அங்கே மலிந்துவிட்ட மரணங்களை அப்பட்டமாய் காட்டி நிற்கின்றது.
யார் எதிரி, யார் பொதுமகன் என இனங்கான முடியாமல் சிப்பாய்கள் தடுமாறுகின்ற காட்ச்சிகளில் பதட்டம் எமக்கும் தொற்றிக்கொள்கிறது. சரி தவறு என்ற கேள்விகளிற்கப்பால் கொடுக்கப்பட்ட பணிக்காக வேறு ஏதோவொரு தேசத்தில் போரிட்டு பரிதாபமாய் இறந்துபோகின்ற ஒவ்வொரு இராணுவ வீரனும் சாதாரண உணர்ச்சிகள், குடும்பங்கள் என எல்லோரையும் போலவே வாழ்வுரிமைகொண்ட மனிதன்தானே என்கின்ற உண்மை மறுக்கப்படமுடியா து சுயத்தை ஏதோ செய்கிறது. இந்த வாழ்க்கை வேண்டாமென்ற முடிவுடன் வீடு திரும்பும் Eldridge சாதாரண வாழ்க்கையுடன் பயணிக்க இயலாது மீண்டும் ஈராக திரும்பி இன்னுமொருவருட Commitmentஉடன் Bomb Disposal Suit அணிந்து ஈராக்கின் வீதியொன்றில் குண்டு செயலிழக்கச்செய்யும் நடவடிக்கைக்காய் நடந்து செல்கையில் அந்த வெறுமையான வீதியைப்போலவே பயங்கரத்தைஒழித்துவைத்திருக்கும் இன்னும் ஏதோவொரு நிச்சயமற்ற கணத்தை நோக்கிய அவனது பயணத்திற்காய் என் கண்களின் ஓரமும் தன்னிச்சையாய் ஈரமானது.
No comments:
Post a Comment